Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Σιαννίτες Δάσκαλοι


Στο σχολείο του χωριού δίδαξαν, μεταξύ άλλων, αξιόλογοι Σιαννίτες δάσκαλοι στα δύσκολα χρόνια στις αρχές του 20ου αιώνα. Ας μνημονεύσουμε μερικούς απο αυτούς:

Ο δάσκαλος Στάτης, ο Ευστάθιος Διακογεωργίου, γεννήθηκε το 1910 και φοίτησε στο Βενετόκλειο γυμνάσιο της Ρόδου. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό απο το 1932 έως το 1965, ενώ μετα το 1965 έως το 1988, όπου και πέθανε, υπηρέτησε ως γραμματέας στην Ιερά Μητρόπολη της Ρόδου.

Η Τσαμπίκα Φωτάκη-Ορφανίδη, γεννήθηκε το 1909, τελείωσε το δημοτικό και διορίστηκε δασκάλα του χωριού το 1926. Όπως αναφέρει και η ίδια, <<..... ευτυχώς ή δυστυχώς η αρρώστια του πατέρα μου με έκανε δασκάλα.....>>, έγινε δασκάλα στα 17 της χρόνια. Όταν οι Ιταλοί κατακτητές την διέταξαν να διδάσκει Ιταλικά, εκείνη παραιτήθηκε και δίδασκε κρυφά στα "σανιωτά" της εκκλησίας απο το 1940 εως το 1945. Απο την απελευθέρωση μέχρι το 1960 υπηρέτησε στο σχολείο του χωριού, όπου τότε μετατέθηκε στον Άγιο Ισίδωρο μέχρι την συνταξιοδότηση της το 1966. Για αρκετά χρόνια μετά παρέδιδε το Κατηχητικό κάθε Κυριακή μετα την λειτουργία, στα παιδιά του χωριού. Η "δασκάλισσα", οπως την αποκαλούσαν οι χωριανοί, έφυγε απο την ζωή το 2006.

Ο Σάββας Σωτηράκης γεννήθηκε το 1925, τελείωσε το Δημοτικό και όταν φοιτούσε στο Βενετόκλειο της Ρόδου οι Ιταλοί διέκοψαν την λειτουργία του. Παρότι είχε την οικονιμική δυνατότητα να φοιτήσει σε Ιταλικό σχολείο, προτιμάει να παρακολουθει το Κατηχητικό. Στα χρόνια της κατοχής, 1943 - 1946, υπηρετεί στο χωριό ως γραμματέας και βοηθάει στο διδακτικό έργο του σχολείου. Το 1946 διορίζετε δάσκαλος στο χωριό μέχρι το 1952, αρχικά μετατίθεται στον Άγιο Ισίδωρο μέχρι το 1964 και μετά σε διάφορα σχολεία της πόλης της Ρόδου μέχρι την συνταξιοδότηση του.


Ένα απο τα σημαίνοντα τέκνα του χωριού ήταν αναμφισβήτητα ο λαογράφος και διδάσκαλος Αναστάσιος Βρόντης. Γεννήθηκε το 1888. Τελείωσε την αστική σχολή Ρόδου και συνέχισε στο ιεροδιδασκαλείο της Σάμου. Εργάστηκε ως δάσκαλος, πάνω απο 50 χρόνια, αλλα δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτό. Παρακολουθούσε κάθε κοινωνική και πνευματική κίνηση, ιδιαίτερα τα χρόνια της σκλαβιάς. Πρωτοστάτησε στο κίνημα για την ένωση της Δωδεκανήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στην ελεύθερη Ελλάδα το 1913 όπου και παρέμεινε κατα την διάρκεια του Α' παγκόσμιου πολέμου. Εκτός την διδασκαλία, ασχολείτο με την λαογραφία και την ιστορία, γράφωντας βιβλία, μερικά απο αυτά είναι: 1)Της Ρόδου παραδόσεις και τραγούδια, 2)Ο Ροδίτικος γάμος, 3)Οι ζευγάδες της Ρόδου, 4)Η μελισσοκομία και το μαντρατόρεμα συη Ρόδο, 5)Η Ρόδος το 1821 και οι άγνωστοι ήρωες της κ.α. Το συνολικό του έργο είναι ογκώδες και συνιστάται απο υλικό που συνέλεξε μόνος απο τα χωριά της Ρόδου.

1 σχόλιο: