Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Μέλι, σούμα, ελαιόλαδο

Χρόνια τώρα το μεράκι των χωριανών στην γεωργία και φυσικά το μικρόκλιμα της περιοχής, έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή γνήσιων παραδοσιακών προϊόντων απαλλαγμένα απο κάθε προσθήκη πέραν αυτην της ίδιας της φύσης.




Απο την μελισσοκομία παράγουμε εξαιρετικής ποιότητας μέλι σε τέσσερις διαφορετικές γεύσεις, το ανθόμελο την εποχή της Άνοιξης, το θυμαρίσιο το Καλοκαίρι, το πευκόμελο το Φθινόπωρο και το ερρικόμελο το Χειμώνα. Το κάθε ένα έχει την ιδιαιτερότητα του αλλά το θυμαρίσιο είναι το πιό γνωστο για την πλούσια γεύση του και την έντονη μυρωδιά του. Το μέλι θεωρείται φάρμακο για την θεραπεία ασθενειών και μέσο για την επίτευξη μακροζωίας. Επίσης αποτελεί βάση της Μεσογειακής διατροφής, της ζαχαροπλαστικής & της μαγειρικής. Πέραν του μελιού, απο τις μέλισσες συλλέγουμε κερί, βασιλικό πολτό και μικρές ποσότητες πρόπολης.





Απο την αμπελουργία και συγκεκριμένα απο το σταφύλι της ποικιλίας Αθήρι, παράγουμε την Σούμα με τον παραδοσιακό τρόπο της απόσταξης σε καζάνι. Η Σούμα είναι ένα αλκολοούχο ποτό, γύρω στους 50 βαθμούς, το οποίο γίνετε απο την απόσταξη ολόκληρου του σταφυλιού με τον μούστο του. Η διαδικασία έχει ως εξής: πρώτα συλλέγουμε τα σταφύλια, τα αλέθουμε και ο μούστος τοποθετείτε σε βαρέλια για δεκαπέντε ημέρες όπου γίνετε η ζύμωση. Μετά την ζύμωση ο μούστος τοποθετείτε στο καζάνι το οποίο σφραγίζετε αεροστεγός, ανάβει η φωτιά απο καυσόξυλα στο κάτω μέρος και αρχίζει η απόσταξη. Η θερμοκρασία που προκαλείται στο μούστο δημιουργεί ατμό ο οποίος περνάει εν μέσο ενος σωλήνα εφαπτόμενο με παγωμένο νερό, ψύχετε και υγροποιήτε. Έτσι στην άκρη του σωλήνα μαζεύετε η σούμα, σταγόνα σταγόνα. Με προσθήκες η σούμα παράγετε σε διαφορετικές παραλλαγές όπως την Γλυκανισάτη, το Ρακόμελο κ.α. Τέλος με δεύτερη απόσταξη η Σούμα παράγετε σε 70 και πάνω βαθμούς, το λεγόμενο Σπίρτο, και προσφέρετε για εντριβές το χειμώνα.



Ένας άλλος κλάδος ασχολίας μας, είναι και η ελαιοκομία, με την παραγωγή ελαιολάδου χαμηλό σε οξύτητες, λόγω υψομέτρου, απο τις ντόπιες ποικιλίες και απο την Κορωνέικη κατα κύριο όγκο. Η ντόπιες ελιές οι οποίες είναι πιο μεγάλες σε μέγεθος μαζεύονται με τον παραδοσιακό τρόπο, με τις "τέγκλες", δηλαδή τα ραβδιά, όπου με την μέθοδο του ραπίσματος πέφτουν στα δίχτυα και συγκεντρώνονται σε τσουβάλια. Η κορωνέικες μαζέυονται πλέον με τον σύγχρονο τρόπο, τα ελαιοραβδιστικά, καταργόντας τον παραδοσιακό τρόπο τα χτένια και αυτό έγινε μόνο και μόνο γιατί η συγκομιδή είναι γρηγορότερη.

1 σχόλιο:

  1. Γειά τα προιόντα του χωριού σας είναι πολύ ωραία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή